Użycie
Po zajęciu pepiczek w marcu 1939 r., szwaby przejęli 298 czołgów LT vz. 35, spośród czego 52 sztuk zostało przekazanych armii słowackiej, natomiast 219 weszło w pakamera niemieckich wojsk pancernych (głównie 1 Dywizji Lekkiej) jak PzKpfw 35(t). Dywizja ta we wrześniu 1939 r. wzięła wkład w ataku na Polskę. nie zważając na swej nazwy, przedstawiała ona większą wartość bojową niż ówczesne dywizje pancerne, bowiem czołgi PzKpfw 35(t) przewyższały niemieckie wozy PzKpfw I i PzKpfw II, również odnośnie do opancerzenia, jak i uzbrojenia. niemniej jednak nawet one okazały się w pełni nieodporne na strzelanina polskich karabinów przeciwpancernych. Zdarzało się, iż pociski kalibru 37 mm, przebijały tank na wylot. w czasie Kampanii Wrześniowej szwaby stracili ogółem 26 wozów PzKpfw 35(t), co stanowiło niespełna 12% stanu wyjściowego.
W październiku 1939 r. 1. Dywizja Lekka została przekształcona w 6. Dywizję Pancerną. W wilia ataku na Francję dysponowała ona 118 czołgami PzKpfw 35(t) oraz 10 wozami dowodzenia na podwoziu PzKpfw 35(t). Okazało się, iż nie są one w stanie zawrzeć równorzędnej walki spośród odpowiednio opancerzonymi czołgami francuskimi. Stracono bezpowrotnie 11 maszyn, zaś 62 zostały uszkodzone. Po analizie walk na froncie zachodnim uznano PzKpfw 35(t) za przestarzały i nieużyteczny do zadań bojowych. Podjęto wprawdzie próby podniesienia jego walorów bojowych (prototypy T-21 i T-22), jednakże zdrowszy priorytet miały prace powyżej unowocześnieniem modelu PzKpfw 38(t) i pomysły uczynienia spośród LT vz. 35 czołgu średniego wnet zarzucono. dzięki na powolną produkcję czołgów średnich PzKpfw III i PzKpfw IV, wozy czechosłowackie wciąż pozostawały w jednostkach liniowych. w zakresie 6. Dywizji Pancernej, wzięły one wkład w operacji plan Barbarossa i walczyły na froncie wschodnim aż do kresu 1941 r. w takim przypadku również okazało się, iż zastosowany w nich układ pneumatyczny, w pełni zawodzi w warunkach rosyjskiej zimy. stąd też, pomimo ciągłego niedoboru sprzętu pancernego, zdecydowano się na całkowite odwołanie czołgów PzKpfw 35(t) spośród frontu. Pozostałe 187 egzemplarzy przekazano policji lub jednostkom zwalczającym partyzantkę. odsetek spośród nich przerobiono na ciągniki artyleryjskie, zaś wymontowanych wież użyto jak baterii artyleryjskich na wybrzeżu Danii i Korsyki.
W okresie 1936 – 1939 126 czołgów LT vz. 35 zostało wyeksportowanych do Rumunii, gdzie otrzymały oznaczenie R-2 i wzięły wkład w walkach ze Związkiem Radzieckim. W 1939 r. szwaby przekazali 52 sztuki armii słowackiej. odsetek spośród nich wzięła później wkład w Powstaniu Słowackim. 36 czołgów trafiło również do Bułgarii. Czołgi otrzymały oznaczenie bułgarskie – Škoda T-11. pierwsze danie 26 czołgów wybudowanych przez zakładanie się ČKD zostało dostarczonych do Bułgarii w lutym 1940 r. uprzedni owo czołgi uzbrojone w działo 37 mm Škoda A-3 (3,7 cm KwK 35(t) L/40). uprzedni owo czołgi przejęte przez Niemców po aneksji Czechosłowacji i wcielone do 11. Panzer Regiment. Czołgi uprzedni prezentowane delegacji bułgarskiej we wrześniu 1939r., zaś w następnej kolejności poddane generalnemu remontowi. We wrześniu Bułgarzy otrzymali kolejnych 10 czołgów. uprzedni owo czołgi zamówione przez Afganistan i przejęte przez Niemców. Ich uzbrojenie stanowiło ulepszone działo 37 mm Škoda A-7 (3,7 cm KwK 38(t) L/42). spośród czołgów utworzono 3. i 4. kompanię pancerną, które od chwili stycznia 1941r. weszły w pakamera Batalionu Pancernego (Drużina Bojni Koli). Po reorganizacji w czerwcu 1941r. czołgi weszły na uzbrojenie Pułku Pancernego stacjonującego w Sofii , kto był rozwinięciem wprzódy istniejącego batalionu, zaś w październiku 1943r. weszły na uzbrojenie Brygady Pancernej. 13 czołgów PzKpfw 35(t) skreślono ze stanu w marcu 1945r. dzięki strat i wyczerpania [2].